[Nefke]

Johnny zat met een voldaan gevoel voor de buis. Zijn moeder had een grote boodschappentas met zich meegebracht, en de koelkast werd gelijk gevuld bij binnenkomst. Ze kende haar zoon. Toch viel de magnetronmaaltijd wat tegen, na vers te zijn gewend geraakt. Verveeld zapte hij wat langs de kanalen, en bleef hangen bij het journaal. Waar hij normaal zou doorzappen, had hij nu grote behoefte te weten wat er ondertussen aan de hand was in de wereld.

“Hoe is het geweest jongen?” Johnny’s moeder had blijkbaar een plausibele verklaring van zijn afwezigheid ontvangen. Ze zouden haar toch niet verteld hebben waar hij echt geweest was? “Ehh, ja goed hoor,” mompelde Johnny. Het werd hem al gauw duidelijk toen zijn moeder begon over het wel en wee thuis, inclusief het ontvangen van zijn kaartjes (en de inhoud er van), wat ze toch hoogst ongebruikelijk, maar oh zo attent vond. Of hij niet had kunnen bellen tussendoor? Gelukkig was zijn moeder een vrouw die graag praatte, en hoefde hij verder niet uit te breiden over zijn afwezigheid. “Maar heb jij niets te vertellen jongen? Het is zo’n tijd geleden?!” “Nou ehh, ma, niet veel hoor, het gaat gewoon z’n gangetje. Nou ja.. ik heb misschien wel een baan.. maar..” “Een baan! Oh jongen! Fantastisch! Wat ga je doen dan?! Je weet Willem van de buren, die heeft ook net een baan en…” Johnny’s gedachten dwaalden al weer af.

Het journaal was afgelopen, de weersverwachting was ook altijd wel nuttig. Johnny bleef hangen voor het nieuwtje achteraf, wat nooit ergens over ging maar wat hem betreft interessanter was dan de oorlogen wereldwijd en waar er ook verkiezingen mochten zijn. Zijn mond viel open bij het horen van het bericht. Dit is landelijk?! Meerdere mensen? Hij kende alleen het kleine groepje wat redelijk uit de buurt kwam.